59. Nowa łaska

Przełożony Szarbela nie mógł spełnić jego życzenia przeniesienia do pustelni od razu. Formalna tradycja kazała wykluczyć wszystkich tych zakonników, którzy uważają się za „doskonałych”, z życia pustelniczego. Kandydat był zobowiązany do spełnienia następujących czterech warunków;

1 – Powinien mieć śluby zakonne złożone w Zakonie oficjalnie uznanym przez Kościół.

2 – Powinien spędzić w Zakonie pięć lat regularnego życia klasztornego.

3 – Musi poprosić i uzyskać zezwolenie swego przełożonego.

4 – Musi uzyskać potwierdzenie swego powołania przez Opata lub Przełożonego Generalnego Zakonu. Myśl Kościoła biegła w tych sprawach w tym kierunku. Samotność, służebnica czystej kontemplacji, jest to delikatny instrument, którego nie należy składać w ręce, które nie posiadają wytrwałości, aby sobie z nią poradzić.

Szarbel złożył śluby dwadzieścia dwa lata wcześniej, a zatem mógł słusznie przedłożyć swoją prośbę. Potrzebował tylko zgody Przełożonych, która nie mogła nadejść bez jakiegoś znaku lub wskazania, że ten zakonnik cieszy się mądrością i innymi cechami potrzebnymi do tak trudnego przedsięwzięcia.

Published in: on 19/01/2012 at 20:25  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://szarbel.wordpress.com/2012/01/19/59-nowa-laska/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: