71. Wymowne milczenie

Misją o. Szarbela było przekazywanie Ewangelii nie przez napisane lub wypowiedziane słowa, ale przez czyny. Jego duchowa doktryna zakładała ukazywanie własnej wiary zamiast nawracania innych. Na pewno język czynów i przykładów jest najbardziej wymowny. Ojciec opat Jan Andary, były przełożony generalny zakonu, opowiedział tę historię:

Życie św. Antoniego

Życie św. Antoniego

„Jeszcze jako student, miałem szczęście odwiedzić ojca Szarbela w pustelni. Gdy mnie zobaczył, uprzejmym gestem skinął mi prosząc bym usiądł i zniknął. Kiedy pojawił się chwilę później, przyniósł książkę otwartą na pewnej stronie. Pokazał mi ją, mówiąc: ‚To jest życie świętego Antoniego Wielkiego.’ Przeczytałem jeden rozdział, a kiedy skończyłem, wyjął książkę z moich rąk. Zdałem sobie sprawę, że rozmowa się skończyła i jestem wolny. To był jego sposób przyjmowania wizyt mnichów”.

Nie mógł wymyśleć nic bardziej odpowiedniego niż wprowadzenie pomiędzy gościa i siebie trzeciej osoby, wielkiego świętego, który powinien być przykładem dla nich obu. Nie zadał żadnych pytań. Codzienne wydarzenia w Zakonie, w kraju, w świecie, które właśnie wydarzały się, mało go zainteresowały. On „przeszedł” do nieba. Jakże wymowne jest to milczenie w odniesieniu do wszystkich obaw, które obciążają nasze życie!

Published in: on 06/01/2013 at 14:02  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://szarbel.wordpress.com/2013/01/06/71-wymowne-milczenie/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: