74. Pustynia zakwita

lavender-blooming-in-the-desert

Świętość ma własny zapach. Może próbować to ukryć, ale w końcu zdradza się, tak jak kwiat kwitnący na pustyni. Jego woń przyciąga ludzi jak pachnące kwiaty lawendy przywołują pszczoły.

Pustelnik, najbardziej pokorny z wszystkich śmiertelników, mimo rygorystycznej ciszy i fanatycznego poszukiwanie izolacji, nieświadomie staje się największym głosicielem miłości i prawdy. Oczekiwany rozdźwięk między życiem pustelniczym i miłością ewangeliczną staje się tu czymś abstrakcyjnym.

Bóg wzbudził w Szarbelu pragnienie Absolutu. Ale Bóg kazał mu  od czasu do czasu poświęcić swoją samotność. On zabierał Szarbela z pustelni przez wysłanie go z jakąś misją lub kazał przerywać modlitwy aby przyjmował pielgrzymów, którzy przychodzili z odwiedzinami. Paradoksalnie, jak może się wydawać, ta intensywna samotność zajaśniała w niezwykłym apostolacie.

Published in: on 20/01/2013 at 17:38  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://szarbel.wordpress.com/2013/01/20/74-pustynia-zakwita/trackback/

RSS feed for comments on this post.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: